Konstanty Ildefons Gałczyński

Urodzony w 1905 roku w Warszawie. Poeta. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej studiował filologie angielską i klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1931–1933 pełnił funkcję attaché kulturalnego w Berlinie. W czasie drugiej wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej. Dalsze lata wojny spędził w niewoli. Do kraju wrócił w 1946 roku. Debiutował w 1923 roku, publikując wiersze w czasopiśmie „Rzeczpospolita”. Współpracował m.in. z „Kwadrygą”, „Bluszczem”, „Prosto z Mostu”, „Szpilkami”, „Odrodzeniem”, „Tygodnikiem Powszechnym” i „Przekrojem”, gdzie do 1950 roku ukazywały się jego najbardziej znane miniatury dramatyczne z cyklu Teatrzyk Zielona Gęś. Był twórcą oryginalnym, w swojej twórczości jednoczył tradycyjne i nowoczesne nurty poetyckie, baśniowość, nadrealizm, satyryczną groteskę i liryczną nastrojowość. Poezja Gałczyńskiego stała się inspiracją dla twórców muzyki popularnej. Wiele jego powojennych utworów zostało napisanych w konwencji realizmu socrealistycznego. Mimo to w 1950 roku na Zjeździe Literatów Polskich Adam Ważyk poddał jego twórczość druzgocącej krytyce, co doprowadziło do objęcia jej zakazem druku. Opublikował m.in.: Porfirion Osiełek czyli Klub Świętokradców (1929), Koniec świata. Wizje świętego Ildefonsa czyli Satyra na wszechświat (1930), Wiersze (1946) i Niobe (1951). Zmarł w 1953 roku w Warszawie.

Fot. Benedykt Jerzy Dorys | Polona